Niektóre książki czyta się szybko, ale są też takie, które po zamknięciu pozostają z nami na dłużej. Skłaniają do zatrzymania się, spojrzenia wstecz i zastanowienia nad tym, co w naszym życiu naprawdę jest ważne. Do takich lektur z pewnością należy „Fotograf utraconych wspomnień” Sanaki Hiiragi. Właśnie wokół tej książki spotkały się w lipcu uczestniczki Dyskusyjnego Klubu Książki, by porozmawiać nie tylko o losach bohaterów, ale także o własnych wspomnieniach, emocjach i fotografiach, które przechowują ważne momenty ich życia. Rozmowa szybko stała się czymś więcej niż tylko dyskusją o przeczytanej powieści. Inspirując się historią opisaną w książce, uczestniczki przyniosły ze sobą również własne, ważne fotografie. Każde zdjęcie miało swoją historię – kryło wspomnienie, osobę, miejsce lub chwilę, do której warto było powrócić. Dzięki temu literacka opowieść znalazła swoje przedłużenie w osobistych historiach uczestniczek, a spotkanie stało się pełne wzruszeń, ciepła i niezwykłych wspomnień. 
Sanaka Hiiragi nauczycielka języka japońskiego za granicą i pasjonatka fotografii, po sześciu latach zadebiutowała jako autorka książek. Przeczytana ostatnio powieść pt. „Fotograf utraconych wspomnień” jest fikcją literacką, częściowo opartą na prawdziwych wydarzeniach. Ta fascynująca książka opowiada o zmarłych, którzy po śmierci otrzymali szansę na powrót do utraconego na zawsze świata. Zawarte w niej problemy dotyczą: przywrócenia pamięci, wyboru zdjęcia, poświęcenia się dla wychowania młodego pokolenia, zemsty i zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę, zrozumienia, że wszystkiego nie da się naprawić, opieki nad nieco opóźnionym pracownikiem, nienawiści do swoich oprawców i litości okazanej matce.
W drodze do zaświatów zmarli odwiedzają studio fotograficzne, gdzie pan Hirasaka jest przewodnikiem, którego nie opuszcza nadzieja na odkrycie własnej tożsamości. Zanim Hirasaka powita gości, otrzymuje paczki z krótkim opisem każdej osoby, czasem opatrzone czerwoną kartką. Zadaniem przybyszy jest wybór jednego zdjęcia i aparatu fotograficznego, z którym niewidzialni dla żywych powracają w to samo miejsce, ponownie je fotografują i przeżywają raz jeszcze wydarzenia z nim związane. Po jednodniowym pobycie na ziemi trafiają do studia i uzupełniają brakującą część zdjęć, zgodnie z liczbą przeżytych lat. W oparciu o wybrane fotografie Hirasaka tworzy dla nich kalejdoskop życia, po obejrzeniu którego odchodzą do wieczności.
Co oznacza czerwona kartka?
Która z trzech osób otrzymuje wyjątkową szansę i dlaczego? Książkę S. Hiiragi oceniam wysoko z powodu fantastycznej i zaskakującej treści. Wielkim atutem powieści są historie wynikające z wyboru zdjęcia, opowiedziane przez starszą panią, członka yakuzy i kilkuletnią dziewczynkę. Książka niejako wymusza na czytelniku pytanie: „Które zdjęcie byłoby dla nas tym najważniejszym?”. Gorąco zachęcam do przeczytania tej niezwykłej powieści.