Czy zdarza się nam tak bardzo skupiać na codziennych obowiązkach, że przestajemy dostrzegać to, co naprawdę ważne? Bliskość, rozmowę, obecność drugiego człowieka, a czasem także własne potrzeby i marzenia? Właśnie wokół takich pytań toczyła się wrześniowa dyskusja uczestniczek Dyskusyjnego Klubu Książki, które sięgnęły po powieść Virginie Grimaldi „Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy”.
Virginie Grimaldi francuska autorka poczytnych książek, urodzona i zamieszkała w Bordeaux napisała cudowną powieść obyczajową pt. „Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy”. Akcja książki rozgrywa się w Tuluzie, Niemczech i krajach skandynawskich w czasach współczesnych. Tematem wiodącym jest podróż matki z córkami do endemicznych zakątków Finlandii, Norwegii, Szwecji i Dani celem przywrócenia więzi rodzinnych. Problemy jakie porusza powieść dotyczą: fizycznego i moralnego znęcania się, braku pieniędzy na spłatę długu, braku czasu i kontroli nad dziećmi, strachu przed odrzuceniem, ukrywania prawdziwej przyczyny rozstania, właściwego wychowania dziecka autystycznego porzuconego przez matkę, zaakceptowania kolejnego związku przez dzieci i spełnienia marzeń córki.
Od momentu, w którym Anna pozbyła się damskiego boksera samotnie wychowuje Chloe i Lilly. Ciężko pracuje w restauracji, bierze dodatkową pracę do domu, ale to co robi nie wystarcza na spłatę długu i rosnące potrzeby rodziny. Na domiar złego, z dnia na dzień traci pracę, stałe źródło utrzymania i cierpi na coraz częstsze ataki paniki. Po odbyciu konsultacji szkolnych i wizycie u babci Anna podejmuje spontaniczną decyzję wyjazdu z córkami pożyczonym kamperem i z pewną misją do spełnienia. W Niemczech spotyka znajomego Juliena, kierownika grupy kamperowców, który namawia ją na wspólną podróż. Jego propozycja, początkowo odrzucona, po próbie włamania zostaje przyjęta. Tymczasem córki krytycznie nastawione do pomysłu matki, wcielają w życie chytre plany storpedowania całego przedsięwzięcia.
Jakie cele związane z podróżą mieli inni jej członkowie?
Kiedy i dlaczego Chloe i Lilly zmieniły zdanie?
Jak potoczy się życie Anny i jej córek po powrocie do domu?
Zachęcam do przeczytania tej wyjątkowej książki, którą charakteryzuje wartka akcja, emocje, uczucia i humor. Książka oferuje wiele ciekawych opisów przyrody i zjawisk jakie występują w Skandynawii.
Autorka utwierdza nas w przekonaniu, że czasem warto zaryzykować wiele, aby zyskać coś bezcennego. Zdecydowanie moje serce skradła Lilly za niekonwencjonalne określenia i porównania, np. „jak zostanę w domu, będę musiała zabijać czas, a nie lubię przemocy”, „o mały włos przyznałabym siostrze nagrodę Juliusza Cezara”, a to tylko mała próba tego, co jeszcze czeka na czytelnika.

Elżbieta Szafruga