Od nietoperza do suszonych cytryn, od osobistych wspomnień po obserwacje otaczającego nas świata – tym razem klubowiczki DKK w Łazach wyruszyły w literacką podróż z Marcinem Mellerem. Jego książka – zbiór felietonów „Nietoperz i suszone cytryny” stała się pretekstem do rozmowy o sprawach małych i dużych, zabawnych, zaskakujących, a czasem całkiem poważnych. A jak w tej wielości tematów i zagadnień znaleźć porządek naszej dyskusji? Na to także mamy już swój sposób.
Tym razem rozmowę o książce rozpoczęłyśmy od nieco innego zadania. Każda z klubowiczek otrzymała kartkę, na której miała zapisać, z czym dziś przychodzi na spotkanie – co szczególnie zapadło jej w pamięć podczas lektury, który felieton najbardziej przypadł jej do gustu, jakie myśli, refleksje lub emocje pozostały po przeczytaniu książki. Nie chodziło o przygotowanie gotowej recenzji ani ocenianie tekstów. Ważne było uchwycenie tego, co każda z nas uznała za warte zapamiętania. Następnie, odczytując kolejne odpowiedzi, stopniowo otwierałyśmy następne wątki i zagadnienia. W ten sposób czynny udział w dyskusji mogła wziąć każda z uczestniczek i od osobistych skojarzeń oraz czytelniczych odkryć przeszłyśmy do rozmowy o całym zbiorze. Taka forma okazała się szczególnie pomocna przy książce, która nie prowadzi czytelnika jedną, uporządkowaną ścieżką. Felietony Mellera są różnorodne – zmieniają się tematy, nastroje, punkty widzenia i emocje. Każdy tekst może stać się początkiem zupełnie innej rozmowy. Nie zabrakło więc wymiany opinii, wspomnień, osobistych skojarzeń i odmiennych interpretacji. Okazało się, że te same felietony potrafią wywoływać różne reakcje, wspomnienia a fragment, który dla jednej osoby jest szczególnie zabawny lub trafny, dla innej może stać się pretekstem do poważniejszej refleksji. I właśnie w tym tkwi siła naszych spotkań: nie musimy myśleć tak samo, by odnaleźć się w rozmowie.
„Nietoperz i suszone cytryny” stał się zatem nie tylko przedmiotem literackiej dyskusji, ale również punktem wyjścia do rozmów o codzienności, ludziach, także polityce, świecie i tym, co każdy z nas nosi w swojej pamięci. Po raz kolejny przekonałyśmy się, że w Dyskusyjnym Klubie Książki najważniejsze jest nie tylko to, co autor napisał, ale także to, co jego słowa uruchamiają w czytelnikach. Bo przecież każda lektura jest trochę inna – tak jak różne są historie, doświadczenia i wrażliwość osób zasiadających przy naszym wspólnym stole.




